Reisverslag Zwitserland 2010.
Na weken van voorbereiding en uitkijken naar de reis zijn we op dinsdagavond 1 juni vertrokken uit Hoevelaken, uitgezwaaid door familie en vrienden. Al snel was een ieder vertrouwd met elkaar en de nieuwelingen opgenomen in de Ichthusfamilie.
Bij de 1ste stop, middernacht, nam Martin het stuur over van Gerda die huiswaarts ging en werd er van de groep verwacht dat er een oogje werd dichtgedaan om niet vermoeid in Sils aan te komen.
Het meegebrachte ontbijt mocht vanwege de regen gebruikt worden in een gedeelte van een Rastätte, dat was smeren en nog eens smeren voor de lekkere trek.
Rond de klok van 13.00 arriveerde we bij ons onderkomen “Silserhof”, eigenaar Kurt stond ons op te wachten en ons vriendelijk welkom heette, maar daarna zich van een andere kant liet zien toen hij de hond van Esther in het vizier kreeg. Kein Hund was de mededeling. Gelukkig was Kurt voor uitleg vatbaar en kreeg Elmar een plekje op de kamer van zijn bazin.
De lunch was sober maar voedzaam en na het dankgebed konden we de aanhanger uitladen en beginnen met het vervoeren naar -en installeren in de kamers en de verblijfruimte. Tjonge, wat gaat er veel mee! Er was die dag nog tijd om alvast het dorpje te verkennen en nader kennis te maken middels een bol wol die van de één naar de ander werd overgegooid. Dat een Zwitserse koe Wit geeft inplaats van Melk werd hier verteld.
Voor alle dagen was er een programma welke onder weersomstandigheden en openingstijden waren veranderd. Dat was helemaal niet erg en kwam alleen maar ten goede. Zo konden we met zonnig weer met de kabelbaan naar boven om in de stralende zon tot onze knieën in de sneeuw staan op de top van Diavolezza, bijna 3000m hoog.
De vele uitstapjes leidde ons via de Majolapas naar Varenna om met de pont over het Comomeer naar het schilderachtige Bellagio te varen waar we op het terras genoten van een echte Italiaanse sorbet. Of via de Berninapas met bus of trein om te genieten van prachtige vergezichten en schitterende natuur. Zwemmen in een natuurbad, wandelen langs het meer, met de paardenkoets door de bergen en winkelen in Tirano waren stuk voor stuk leuke tripjes.
Zelfs kwam op een avond Heidi en Peter ons verrassen met een bezoek en lieten ons de echte zwitserse kazen proeven.
Niet in het minst vormden de bijbelbespreking, de dagsluitingen, de zondagsviering en de persoonlijke pastorale gesprekken een belangrijke bijdrage aan de reis. Er was aandacht, een kritische opmerking, wederzijds begrip en respect voor elkaar. Het was fijn om samen te zingen, samen te bidden en Gods woord bezig te zijn.
De afscheidsavond was bont en gezellig. Tante Trui met haar paraplu kwam langs. Het is niet bekend of zij met de paardenkoets was gekomen waarbij de paarden er dit keer wel erg vreemd uitzagen. De fotogalerij met vragen gaf hilarische kiekjes.
Na de terugreis, hebben we een weinig gerust in “Rust een weinig” en daar het afsluitend diner gebruikt.
Na tranen van vreugde en verdriet namen we afscheid van elkaar om terug te kunnen kijken op een fijne vakantie.
